Ben hiç vazgeçmedim, hep denedim anne.

Ama sanki hep geriden geldim.

Sanki hep geride kaldım.

Kendime, evime, yaşama...

Dışımda parlayan ışığı

içimde daha derine saklandığında

Aradım, buldum, yine çıkardım ışığımı.

Oğul doğurmuştum, ona şefkat sunmalıydım.

İçimde bulamadığımda dışımdan destek aldım.

Yollar yürüdüm ve iç topraklarımda yeşerttim şefkati.

Taze yeşertiyi topladıkça ellerime sürdüm.

O ellerle salladım oğlumun beşiğini.

O avuçlarla kucakladım onu.

Göğsüme yatırdım, gerdanımda uyuttum.

Oğlum, muradım, yavrum...

Sonra içim savaş alanına döndü anne.

Dış dünyanın savaşı iç topraklarıma yansıdı.

İç topraklarımın savaşını dışarıya taşırdım.

Şefkatim kendime yetmedi anne.

İç topraklarımda yaralar açıldı.

Zeytinyağlı merhemlere ihtiyacım vardı.

O vakitlerde merhametle tanıştım.

Merhamet, gerdanımda sonsuz bir güneşin yaşadığını hatırlattı.

avuç avuç merhamet merhemleri süründüm.

Merhametçe konuşmayı seçtim.

Barış için konuşmayı,

Merhamet için dönüşmeyi seçtim.

Zamanlardan bir zamanda;

Dış dünyadaki savaşlardan bir savaştı.

Babam fidan aşılıyordu.

Bahçemizdeki bir ağacın dalından aldığı yaşamı diğer ağacın dalına aşılıyordu.

Zamanlardan başka bir zamanda;

İç........

© HTHayat