Herkes “seviyorum” diyor ama çok azı sevdiğini hissettiriyor. Belki de mesele kelimelerde değil; sevginin ne kadar cesaretle yaşandığında.

“Seviyorum” demek hiç bu kadar kolay olmamıştı.

Bir mesajın sonuna ekleniyor, bir tartışmanın ortasında söyleniyor, bazen de susmamak için kullanılıyor. Ama tuhaf bir şekilde, bu kadar çok söylendiği bir dönemde insanlar en çok şunu söylüyor:

“Sevildiğimi hissetmiyorum.”

Çünkü sevgi, her zaman bir kelime meselesi değil.

Konuşmayan ama eksik olmayan sevgiler ve bazı insanlar “seviyorum” demez. Demez; çünkü o kelimenin ağırlığını taşımayı öğrenmemiştir. Demez; çünkü büyürken sevgi yüksek sesle yaşanmamıştır. Demez; çünkü duygularını açık etmenin, incinmeye davetiye çıkarmak olduğuna inanmıştır.

Ya da sadece, sevginin söylenerek değil yaşanarak var olduğuna inanır. Bu yüzden bazı sevgiler konuşmaz. Ama suskun olmaları eksik oldukları anlamına gelmez. Aksine, bu insanlar sevgilerini davranışa çevirir. Sabah uyanıp “günaydın” yazmadan önce hâlini düşünür. Gün içinde aklına düşüp düşmediğini fark eder. Üşüdüğünde montunu uzatır ama bunu bir fedakârlık gibi sunmaz. Anlattığın küçük bir ayrıntıyı aylar sonra hatırlatır. Yorulduğunu söylemeden anlar, sustuğunda yanına oturur. Sevgi bazen bir cümle değil, bir refleks hâlidir.

Bazı insanlar ise sevildiğini çok iyi anlar. Ona şiir yazıldığını bilir, adının cümle aralarında dolaştığını fark eder. Gözlerinin içinde kendisini aradığını kurulan hayalleri, edilen duaları sezmiştir. Ama yine de kapalı kutu gibidir; renk vermez, tepki göstermez. Sevilmenin güvenli konforuna yerleşir ama karşılığını açık etmez.

Çünkü bilmekle hissettirmek arasında bir mesafe vardır

Ve herkes o mesafeyi kapatmayı öğrenemez. İlişkilerdeki büyük kırılmalar da tam burada başlar. Bir taraf kelime bekler, diğer taraf davranış gösterir.

Biri “neden söylemiyorsun?” diye sorar, Diğeri “zaten anlıyorsun” diye düşünür. Aynı duygunun içinde, iki farklı........

© Hedef Halk