Bir gece yarısıydı, odamın karanlığında, yatağımın içinde oturmuş, son zamanlarda zihnimi oldukça meşgul eden bir konu için dualar ediyordum. Olmasından çok korktuğum bir şey vardı ve ben de bunun gerçekleşmemesi için dua ediyordum.
Dilim başka söylüyordu, yüreğimin tellerinde ise başka melodiler çalıyordu; korku melodileri.
Anlayacağınız bu işte yapılabilecek bütün hataları yapıyordum ama o zamanlar “dua” başlığı ile hallolacağını sanıyor ama zaten duaların da inanca, hislere ve yayılan frekansa cevap verdiğini bilmiyordum.

Sonra ne mi oldu?

O saatlerce ağlayarak yalvar yakar olmasın diye dua ettiğim şeyin daha sonra, zamane tabiriyle “full hd” olur hâlini izledim.
Burada dualar kabul olmaz diye bir şey söylemiyorum, yanlış anlaşılmasın; benim yaptığım şeyin ne kadar yanlış olduğunu, korkuyu ne kadar çok beslediğimi ve onun da süratle gerçekleştiğini anlatmaya çalışıyorum.

Yazılarımda birçok kez bahsettiğim, zaman buldukça oturup tekrar tekrar izlediğim “The Secret | Sır | Çekim Yasası” belgeselinde bu konular ve çok daha fazlası anlatılmış, izlemenizi tavsiye ederim.
Yine o videoda gün içinde yaklaşık 60 bin düşünce ürettiğimizi, elbette bunları yönetmenin çok zor olduğunu ve burada devreye duyguların girdiğini anlatır.
Yani iyi duygu, kötü duygu ya da bizi iyi hissettiren ya da kötü hissettiren duygu...

Düşüncelerin hepsinin kaydı tutulur mu bilemem ama duygu yüklemesi yaptığınız her düşünce, her cümle kayda geçer, işleme alınır ve hayatınıza getirilir.
Burada iyi ya da kötü his duygu ayrımının yardımıyla hangisini besleyeceğine siz karar vermelisiniz.

Yani ben ne yapabilirdim?
Aslında bakarsanız o zamanlar çok önemsediğim........

© Hedef Halk