Ben hiç görmedim ki tramvay… tramvay yazayım. Vapurda işte hayal meyal… nasıl yazayım.

Ankara’nın yokuşlu, yorgun yollarından geçtim. Memleketin dört bir kıyısını ucundan dolaştım. Maviliğinin derinini, yeşilinin asaletini gördüm. Dağına tepesine çıkamadım ama uzun ince yollarında yürüdüm… bir de insanını, insanlığını seçtim. Kimi zaman hoyrattı kimi zaman mazlum insanı. En nihayetinde yurdum insanıydı işte. Toprağının karakterini alan, savrulduğu yerde yaprak gibi uçan, bir tutunacak dal arayandı sadece, gördüm. Vardı zengini, yoksulu ve orta direği… O konu beni aşar dedim kurcalamadımdı zaten. Bana mı kalmış adalet istemek, bana mı kalmış (sorgulama)… Kuş kadar canımla düşünüp........

© Haberton