Hastane koridorları , zamanın bildiğimiz gibi akmadığı ender yerlerdendir. Dışarıda hayat kendi rutiniyle koşturmaya devam ederken, bir hastane odasının kapısında ya da koridorundaki o bekleme koltuğunda zaman tamamen durur ya da saniyeler asırlar gibi uzar. Sevdiğin birinin orada olması çaresizliğin en yalın halidir.

O anlarda insan daha önce farketmediği ya da sıradan gördüğü herşeyin değerini anlar. Birlikte çay içmenin, sohbet etmenin ne büyük lüks olduğunu farkeder. Çaresizlik insanın omzuna büyük bir yük gibi çöker. Güçlü olmak ve dua etmekten başka çaren yoktur.

Yine de o soğuk koridorlarda insanı ayakta tutan tek şey........

© Haberton