Zonguldak’ta ekmeklerinin peşinden giden mevsimlik işçilere taş atılması, yalnızca insanlara değil, emeğe ve insanlığa atılmış bir taştır. Gurbet yollarına düşen o insanlar kimsenin düşmanı değil; alın teriyle ekmeğini kazanmaya çalışan emekçilerdir. Ekmek için yola çıkan insan taşlanmaz. İnsanlık taşlanmaz.

İşte tam da buradan sözü Adıyaman’a getirmek istiyorum. Çünkü bu gerçek, Adıyaman açısından daha da anlamlıdır. Adıyaman’da mevsimlik işçilik, hâlâ birçok ailenin geçim mücadelesinin bir parçasıdır. Ben de zamanında mevsimlik çocuk işçi olarak kayısı, fındık, patates ve pamuk tarlalarında çalışmış biri olarak, bu meselenin yalnızca bir toplumsal sorun değil, aynı zamanda hayatın içinden gelen bir gerçek olduğunu biliyorum. Bu nedenle bu konuyu biraz da “Kara Lastik” üzerinden irdelemek istiyorum.

Bazı şehirlerin hikâyesi kitaplarda yazmaz. Bazı şehirlerin hikâyesi; nasırlı ellerde, güneşten kararmış yüzlerde, tarlaya giden traktörlerin arkasında ve sabahın erken saatlerinde yola çıkan insanların ayak izlerinde saklıdır. Adıyaman’ın hikâyesi biraz da kara lastikte saklıdır. Adıyaman’da kara lastik, sadece bir ayakkabı değildir. O; yoksulluğun, alın terinin, mevsimlik işçiliğin ve gurbet yollarının sessiz hikâyesidir. Bir zamanlar yoksulluğun sessiz göstergesiydi. Çocuğun ayağında,........

© Haberler