“Allah utandırmasın” diye başlayan cümlelerin, bazen insanı nereye getirdiğini düşünüyorum…

Atalar “Kırk gün ne dersen o olursun” demişti ya…

Biz kırk gün değil, yıllarca konuştuk.

Oysa Allah utandırmaz, kul rahat dursa…

Zaten utanmakta her kalbe misafir olmaz.

Sadece surete değil, sîrete de bakmaya çalışıyorum.

Ortaya çıkan tablo mu?

Adına ne denir bilmiyorum… ama bu bir çöküş hissi.

Zihin susuyor gibi yapıyor, kalp susmuyor.

Vicdan ise en son kalıyor, en çok bağıran o oluyor.

Şaşırmıyorum demeye........

© Habererk