Bazı meseleler vardır; siyaseti, partiyi, ideolojiyi aşar. Uyuşturucu da bunlardan biridir.

Çünkü burada kaybettiğimiz şey para değil, makam değil, seçim değil. Evlatlarımızı kaybediyoruz.

Bugün uyuşturucu denen illet artık uzağımızda değil. Mahallemizde, sokağımızda, okullarımızın çevresinde, çocuklarımızın arkadaş ortamında karşımıza çıkıyor. Daha kötüsü, yaş giderek küçülüyor, tehlike büyüyor.

Ben bu meseleyi yalnızca bir asayiş sorunu olarak görmüyorum. Polisi gönder, satıcıyı yakala, operasyon yap, dosyayı kapat… Bu kadar basit değil.

Elbette zehir tacirlerinin üzerine sonuna kadar gidilmeli. Uyuşturucu baronlarının, dağıtıcıların, sokak satıcılarının nefes almasına fırsat verilmemeli. Ama kendimize başka bir soruyu da sormak zorundayız:

Bu çocuklar neden uyuşturucuya yöneliyor?

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Ailesinde kendisini anlatamayan çocuk, okulunda anlaşılmayan genç, geleceğinden umudunu kesen üniversiteli, iş bulamayan delikanlı, kendisini hiçbir yere ait hissedemeyen insan…

Birileri tam da bu boşluklardan içeri giriyor.

Biz çocuklarımıza sağlıklı bir aidiyet sunamazsak sokak sunuyor. Biz umut veremezsek uyuşturucu sahte bir kaçış sunuyor. Biz elinden tutmazsak çeteler tutuyor. Biz değerli olduğunu hissettirmezsek onu kullanmak isteyen birileri mutlaka çıkıyor.

Onun için sadece torbacıyı yakalamak yetmez. Torbacıya müşteri üreten toplumsal zemini de kurutmak gerekir.

Her okulda güçlü bir rehberlik sistemi kurulmalı. Risk altındaki çocuk daha uyuşturucuya bulaşmadan fark edilmeli. Öğretmen, aile, psikolojik danışman, sosyal hizmet uzmanı ve sağlık çalışanı birbirinden habersiz değil, birlikte hareket etmeli.

Mahallelerimizi de yeniden çocuklara vermek zorundayız.

Her çocuğun........

© Habererk