Terörsüz Türkiye süreci tartışılırken karşımıza sık çıkan bir çerçeveleme var: “Onlara verilen her hak, bizden çalınmış bir hak.” Sanki ülkede sabit miktarda bir güvenlik, bir temsil, bir onur payı var ve bu pay bir tarafa gittiğinde diğer taraftan eksiliyor. Oysa bu bir sıfır toplamlı oyun değil. Bu süreçte kaybedecek hiçbir şeyimiz yok — tam tersine, kazanacağımız çok şey var. Bunu görmemizi engelleyen, gerçeklik değil, zihnimizin bize dayattığı yanlış bir muhasebe.

PASTA KÜÇÜLMÜYOR, KÜÇÜLDÜĞÜNE İNANDIRILIYORUZ

Sosyal psikolojide buna “sıfır toplamlı inanç” denir. Yani, hayatın sabit büyüklükte bir pasta olduğu, birinin dilimini büyütmesinin bir başkasının dilimini küçültmesi anlamına geldiği inancı. Bu inanç bir gerçeklik tespiti değil, bir çerçeveleme hatasıdır. İnsanlık tarihinin büyük bölümü pozitif toplamlı süreçlerle ilerlemiştir. İşbirliği, uzlaşma, ortak güvenlik toplam kazancı büyütür, küçültmez. Terörsüz bir Türkiye'de kazanan taraf bellidir: devlet, millet, bölünmez bütünlük içinde güçlü ve huzurlu bir ülke. Burada kaybeden yoktur. Kaybettiğimizi düşünmemiz bir algı hatasıdır - ve bu hatanın nereden geldiğini biliyoruz.

DÜŞMANLIK NASIL ÜRETİLİR: ROBBERS CAVE’İN DERSİ

Sosyal psikolojinin en büyük isimlerinden biri - ve Türk olması bizim için de ayrı bir gurur kaynağı olan - Muzaffer Şerif, 1954'te bir grup on bir-on iki yaşında çocuğu Oklahoma'da bir yaz kampında topladı. Çocuklar birbirini önceden tanımıyordu; kampa varmadan iki ayrı gruba bölünmüşlerdi: Kartallar (Eagles) ve Çıngıraklı Yılanlar (Rattles). İlk hafta gruplar birbirinin varlığından bile habersiz, kendi içlerinde kaynaştı. Ortak çadır kurma, yürüyüş, nehirde yüzme gibi faaliyetlerle güçlü bir “biz” duygusu geliştirdiler.

İkinci aşamada Şerif iki grubu beyzbol, ip çekme, çadır kurma yarışı gibi, yalnızca bir tarafın kazanabileceği etkinliklerle karşı karşıya getirdi. Ödül de........

© Haber7