Gazze bugün yalnızca bir şehir değildir. Bir çocuğun korkuyla annesine sarıldığı gecedir. Bir babanın, enkaz altında evladının sesini duyabilmek için taşları elleriyle kaldırdığı sabahtır. Bir annenin, evinde hiçbir şey kalmamış olsa bile çocuklarına umut verebilmek adına kurmaya çalıştığı sessiz sofradır.

Orada insanlar sadece açlıkla değil; unutulmuşlukla, yalnız bırakılmışlıkla ve dünyanın sessizliğiyle de mücadele ediyor. Gökyüzü artık çocuklar için mavi bir umut değil, ölüm korkusunun gölgesidir. Kuş seslerinin yerini bombaların aldığı, oyuncakların yerini yıkıntıların doldurduğu bir coğrafyada insanlık her gün yeniden sınanmaktadır.

Ama Gazze halkının yaşadığı en büyük acı yalnızca açlık ya da yıkım değildir. Belki de en ağır olan şey, dünyanın büyük kısmının bu acıları zamanla sıradan bir habere dönüştürmesidir. İnsanlığın bir bölümü sessizleşirken, vicdan sahibi bazı insanlar bu sessizliğe teslim olmamayı seçiyor.

İşte tam da böylesi bir zamanda denizlerin üzerinde yükselen bir vicdan hareketi vardır: Sumud Filosu.

“Sumud” yalnızca bir kelime değildir. Sabırdır, direniştir, vazgeçmemektir. Bir halkın tüm kuşatmalara rağmen ayakta kalabilme iradesidir. Ve Sumud Filosu, bu iradenin denizlerdeki adıdır.

Bu filo yalnızca yardım taşıyan gemilerden oluşmuyor. İçinde vicdan taşıyor. Her koli yardımın içinde biraz merhamet, biraz dua ve biraz kardeşlik bulunuyor. Çünkü bazen bir halka ulaşan en büyük yardım, sadece yiyecek ya da ilaç değildir. “Asla yalnız değilsiniz” diyebilmektir. “Dünyada hâlâ sizin acınızı hisseden insanlar var” diyebilmektir.

Sumud Filosu’nun en........

© Günışığı Gazetesi