Bir önceki köşe yazımda, Amerika Birleşik Devletleri’nde kutlanan özel günleri; çocukların bu etkinliklerde üstlendikleri rolleri ve aile ile öğretmenlerin bu süreçteki çabalarını ele almış, tüm bu uygulamaların çocuklara sağladığı kazanımları hem okulda hem de aile ortamında gözlemlediğimi siz değerli okuyucularımla paylaşmıştım.

Gördüklerimi ve yaşadıklarımı kaleme alırken, ister istemez güzel ülkemdeki durum da geçmişten bugüne zihnimde canlandı. Bazı yönleriyle gurur duydum, bazı yönleriyle ise içimde derin bir sızı hissettim. Bu yazımda, Türkiye’deki durumu kendi bakış açımla, hafızam ve gözlemlerim ışığında değerlendirmek istedim.

Türkiye’de dini ve resmî bayramlar yalnızca takvimde yer alan özel günler değildir; aynı zamanda toplumsal hafızayı diri tutan, kültürel sürekliliği sağlayan ve aile bağlarını güçlendiren çok kıymetli zaman dilimleridir. Bayram sabahlarının heyecanı, evlerde yaşanan tatlı telaş, büyüklerin ziyaret edilmesi ve özenle kurulan sofralar… Tüm bu hazırlıklar aslında birer kültürel aktarım aracıdır.

Peki bu süreçte çocuklar nerede duruyor? Gerçekten işin içinde mi, yoksa sadece izleyen konumunda mı?

Geleneksel Türk aile yapısında çocuklar, bayram hazırlıklarının ayrılmaz bir parçasıydı. Ev temizliğinde yardımcı olur, bayramlıklarını özenle hazırlar ve misafir ağırlamanın inceliklerini yaşayarak öğrenirlerdi. Şekerliklerin doldurulması, kolonya ikramı ve büyüklerin elini öpme gibi davranışlar; çocuklara yalnızca görev değil, aynı zamanda aidiyet duygusu da kazandırırdı.

Günümüzde ise şehirleşme, yoğun iş temposu ve dijitalleşmenin etkisiyle bu roller giderek zayıflamış durumda. Pek çok ailede çocuklar ya sürecin dışında tutuluyor ya da sadece........

© Günışığı Gazetesi