Bazen insanın en büyük yorgunluğu yaşadığı hayattan değil, geçmişe dönüp dönüp bakmaktan gelir. Bitmiş bir olayın içinde yeniden yaşar, söylenmiş bir sözün altında tekrar ezilir, kaybettiklerinin acısını her hatırlayışında yeniden hisseder. Oysa geçmiş, yaşanmış ve tamamlanmış bir zamandır. Orada kalırsak bugünümüzü, hatta yarınımızı da geçmişin gölgesine teslim ederiz.

İnsan sürekli arkasına bakarak yürüyemez.

Bir film sahnesindeki replik çok güzeldi.

Diyor ki; hep dikiz aynasına bakarak gidersen kaza yaparsın.

Biliyorum elimizde değil. Ben de çok takılıyorum sizlere bunu söylerken, aslında ben de çok zorlanıyorum, geçmişin izlerini silmekten ama kurtulmak lazım.

Yaşımız ilerliyor güzellikleri kaybediyoruz bunlara takıldıkça.

Bir yolda ilerlerken her adımda geriye dönersek önünüzdeki çukuru, güzelliği, fırsatı gtakılyiz. Hayat da böyledir. Geçmiş bize ders vermek için vardır; geleceğimizi yönetmek için değil.

Elbette yaşadıklarımızı unutmak zorunda değiliz. Kırıldıklarımız, kayıplarımız, hayal kırıklıklarımız, yanlışlarımız ve pişmanlıklarımız bizim hikâyemizin........

© Günışığı Gazetesi