Ömrüm boyunca bir istasyonda bekler gibi bekledim. Bir türlü gelmeyen, aslında hiç bir zamanda gelmeyecek olan bir treni beklemekte tükettim zamanımı. Hayatı bekleme üzerine inşa etmiştim adeta. Fakat ben beklerken hayat durmadı, akıp gitti Benim trenim gelmese de insanlar gelip gitmeye ayağa kalkıp yürümeye ya da değişmeye davam etti.

Sonra insanlar sürekli  gelip giderken ben neden hep bekliyorum, niçin benim trenim gelmiyor? Diye çok düşündüm. Sorunun cevabı çok basitmiş hatta gözümün önünde duruyormuş meğer: Herkesin gitmek isterken  ben kalmayı istemişim.’

Herkesin hiç kimseyle paylaşmadığı gizli acısıyla dolu bir kutusu vardır. İnsanın içinde çoğu zaman yalnızca kendisinin bildiği sessiz bir dünya vardır.

Burası yalnızca o kişinin girebildiği kendine has bir sığınaktır. Bu sığınağın taşıdığı yük başkalarına anlatılmaz.

Hayattan alınan yaralar silinmeyen anılar ve dile dökülmeyen kayıplar hep burada birikir. Kimi........

© Günışığı Gazetesi