Dokunmayı unuttuk; kalbe, akla, ruha dokunmayı…Telefonumuza dokunduğumuz kadar bir gencin kalbine dokunamıyoruz artık. Onun dünyasına giremiyor, düşüncelerine ulaşamıyor, duygularına ortak olamıyoruz. Bu yüzden dokunmatik bir gençlik, giderek dramatik bir nesle dönüştü. Bu eser hepimizin! Tebrikler…

Etkileşimli tahtalarımız oldu ama öğrencilerimizi bir türlü hakkıyla iyiye, güzele ve doğruya yönlendirmeyi beceremedik. Bizim etkileyemediğimiz çocuklarımızı ne yazık ki uyuşturucu tacirleri, mafya dizileri ve kısa yoldan zengin olma hülyaları etkiledi… 

Ne kadar da saf ve aciziz, farkında mısınız?

Yapamadığımızı yapıyor, edemediğimizi ediyorlar. Çünkü boş bıraktığımız her alanı bir başkası dolduruyor. Zararlı addettiğimiz ne varsa su gibi sızıyor ihmal ettiğimiz yerlere. Boşluk bizim boşluğumuzdur. Kızmayın bana sakın! Akın var kötülüğe… Nâzım’a çağrışım yaparak söyleyeyim: Dünyanın sonu yakın! İsterseniz bunları söyledim diye beni de yakın!

Testlerimiz oldu. Çocuklarımız bu testlerde sıfır hata yapsın diye onları kurstan kursa, özel dersten özel derse gönderdik. Fakat insanlık testinde ne yazık ki sınıfta kaldık. Tonlarca para harcadık ama parayla iyi insan olmayı, iyi vatandaş yetiştirmeyi satın alamadık. Hatalıyız efendiler! Bal gibi de hatalıyız! Bariz bir şekilde hem de…

Çiçekleri fotoğraflardan öğrettik çocuklarımıza. Onları bir çiçek bahçesine götürüp çiçekleri koklamalarına, çiçeklerin renklerini ve güzelliklerini temaşa etmelerine fırsat vermedik.

Oysa dünyanın en güzel çiçek fotoğrafı bile gerçek bir çiçeğin kokusunu veremez. Bunu bir türlü anlayamadık.

Ülke sevgisini yeterince aşılayamadık. Bu memleketin ne badireler atlattığını, hangi fedakârlıklarla bizlere miras bırakıldığını ve yarınlara nasıl bir emanet olarak taşınması gerektiğini çocuklarımızın yüreklerine işleyemedik. Geçmişin acılarını unutmadan geleceğin gücünü inşa etmek… Çalışmazsanız, üretmezseniz, bilimde ve teknolojide ilerlemezseniz başkalarına bağımlı kalırsınız. Peki biz çocuklarımıza geçmişimizi ne kadar anlatabildik, geleceğimizi ne kadar düşündürebildik?

Resim dersinde istediğimiz resmi çizmelerini istedik; bizim kâğıdımızla, bizim boyalarımızla, bizim belirlediğimiz sınırlar içinde… Oysa onların hayalleri bizim hayallerimiz değildi. Onların çizgileri bizim çizgilerimiz değildi. Bunu anlayamadık. Kimi zaman kendi doğrularımızla onların hayallerini yerle bir ettik, umutlarını kırdık.

Müzik dersinde istediğimiz şarkıyı söylemelerini bekledik. Bizim sevdiğimiz şarkıyı, bizim istediğimiz makamda… Onların hangi melodilerde kendilerini bulduğunu düşünmedik. İçlerinden yükselen sesleri duyamadık.

Bizim isteyip de yapamadığımız spor dallarına onları yönlendirdik. Onların yeteneklerini, ilgilerini ve başarılı olabilecekleri alanları yeterince önemsemedik. Sonra da uluslararası yarışmalarda neden daha fazla başarılı sporcu yetiştiremediğimizi sorguladık. Oysa yeteneği keşfetmeden başarıyı nasıl bekleyebiliriz?

Kitapları seyretmelerine müsaade ettik çocuklarımızın! Televizyonu, bilgisayarı okuyan; kitapları ise yalnızca seyreden çocuklar yetiştirdik el birliğiyle. Bu eser bizim eserimiz!

D-övünelim arkadaşlar!

Yazmayı unuttuk. Dilimizin o eşsiz tadını alamayan çocuklar yetiştiriyoruz. Düşüncelerini yazıya dökemeyen, kendisini ifade etmekte zorlanan, farklılığını ortaya koyamayan........

© Günışığı Gazetesi