Küresel ölçekte eşitlik söyleminin giderek güç kazandığı bir dönemde, yerel yönetimlerden başlayarak ulusal düzeye uzanan yönetsel yapıların hâlâ görünmez bariyerler ürettiği gerçeği dikkat çekmektedir. Özellikle kadın istihdamı söz konusu olduğunda bu bariyerler yalnızca ekonomik sınırlarla açıklanamaz; aksine kültürel kodlar, kurumsal alışkanlıklar ve zihinsel kalıplar aracılığıyla çok katmanlı bir biçimde yeniden üretilir. Bu durum, kadınların işgücüne katılımını artırmaya yönelik politikaların neden çoğu zaman beklenen etkiyi yaratmadığını anlamak açısından kritik bir zemin sunmaktadır.

Yerel yönetimler, kadın istihdamını destekleme potansiyeli en yüksek aktörlerden biri olmalarına rağmen, çoğu zaman farkında olmadan eşitsizliği yeniden üreten mekanizmalar haline gelebilmektedirler. Bunun en belirgin nedenlerinden biri, politika tasarım süreçlerinde hâkim olan “cinsiyet körlüğü” yaklaşımıdır. Toplumsal cinsiyet açısından nötr olduğu varsayılan politikalar, gerçekte erkeklerin yaşam deneyimlerini merkez alarak kadınların özgün ihtiyaçlarını görünmez kılmaktadır. Kadınların bakım emeği, zaman kullanımı üzerindeki sınırları ve güvenlik kaygıları hesaba katılmadan geliştirilen yerel politikalar, onları sistemin dışında bırakan bir işleyiş yaratmakta ve buna ek olarak, kreş, yaşlı bakım hizmetleri ve güvenli ulaşım gibi temel destek mekanizmalarının yetersizliği, kadınların işgücüne katılımını doğrudan sınırlamaktadır. Kadınların önemli bir kısmı, çalışma isteğine sahip olmasına rağmen, ev içi sorumlulukların kurumsal olarak paylaşılmaması nedeniyle istihdam dışında kalmaktadır. Bu tablo, yalnızca bireysel tercihlerle açıklanamayacak kadar yapısaldır. Öte yandan, yerel yönetimlerde kadınların karar alma mekanizmalarında yeterince temsil edilmemesi, kadınların........

© Günışığı Gazetesi