Düğün Takıları Artık Kime Takıldıysa Onundur: Yargıtay’ın Ezber Bozan Kararı ve Boşanmalarda Altın Krizi
Yazar: Av. Furkan AKTI • Mevzuat: TMK m. 220, TMK m. 6, TBK m. 285 • Emsal: Yargıtay 2. HD. 2024/2402 K.
Türk toplumunda düğün merasimleri yalnızca iki insanın hayatını birleştirmesi değil; aynı zamanda yeni kurulan yuvanın ekonomik temelinin atıldığı en somut törendir. Düğün salonunda çalınan müziklerin arasından yükselen anonslar ve gelinle damadın boynuna iliştirilen kurdeleler, yıllarca tek bir kabule dayanıyordu: 'Düğünde takılan altın kadının hakkıdır.'
Toplumda yerleşmiş bu kabul, yalnızca bir gelenek değil; Yargıtay’ın on yıllardır süregelen köklü içtihatlarıyla da korunan sarsılmaz bir hukuki kaideydi. Eski yerleşik uygulamaya göre; takı merasiminde takılan ziynetler kime takılmış olursa olsun, aksine bir anlaşma veya yerel örf-âdet bulunmadıkça erkeğe takılanlar da dahil olmak üzere tamamı kadına bağışlanmış sayılıyor ve kadının kişisel malı kabul ediliyordu.
Ancak Türk aile yapısındaki sosyoekonomik dönüşüm ve mülkiyet hakkının adil dengelenmesi gerekliliği, yargı pratiğinde tarihi bir kırılmayı beraberinde getirdi. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, 04.04.2024 tarihli emsal kararıyla yerleşik içtihadından döndüğünü ilan etti. Artık ezberler bozuldu: Düğünde takılan ziynet ve nakit değerler, kural olarak kime takıldıysa onun kişisel malı sayılacak.
Eski İçtihattan Yeni Kurala: Neden Değişti?
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun geçmiş kararlarında (örneğin HGK, 04.03.2020, E. 2017/3-1040, K. 2020/240), kadının ekonomik olarak daha kırılgan görüldüğü ve evlilik birliğinde erkeğin geleneksel iaşe yükümlüsü kabul edildiği dönemlerin izleri mevcuttu. Bu anlayış uyarınca damadın yakasına takılan çeyrek altın dahi kadına bağış sayılmaktaydı.
Oysa 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 220. maddesi, kişisel malları açıkça tanımlar. Maddenin 1. fıkrasına göre eşlerden birinin yalnız kişisel kullanımına yarayan........
