Yarım asrı aşan ömrüme dönüp baktığımda gördüğüm en büyük hakikat şudur:Bu ülkenin gerçek gücü ne dağlarında ne ovalarında ne de şehirlerindedir.Bu ülkenin gerçek gücü, farklılıklarına rağmen aynı bayrağın altında yaşamayı başarmış insanlarıdır.Benim köyümde Türk vardı, Kürt vardı, Zaza vardı, Alevi vardı, Sünni vardı, farklı inançlara sahip insanlar vardı. Aynı düğünlerde oynadık, aynı cenazelerde ağladık, aynı sofralarda ekmeğimizi paylaştık.Kimse birbirine kimliğini sormadı.Çünkü hepimiz aynı toprağın evladıydık.Aynı manzarayı Elazığ'da gördüm.Diyarbakır'da üniversite okurken de gördüm.Van'ın Gürpınar ilçesinde askerlik görev yaparken de gördüm.Bugün onlarca yıl sonra hâlâ görüştüğüm yüzlerce dostum var. İçlerinden hiçbirinin etnik kökeni dostluğumuzun konusu olmadı.Çünkü bizi bir arada tutan şey etnik kimlik değil, ortak kaderimizdi.Tam da bu yüzden, bu milletin kardeşliğinden rahatsız olanlar her dönem ortaya çıktı.Bizi birbirimizden koparmak isteyenler oldu.Kimi zaman mezhep üzerinden...Kimi zaman etnik kimlik üzerinden...Kimi zaman ideolojiler üzerinden...Amaç hep aynıydı:Bu milleti birbirine düşürmek.Çünkü biliyorlardı ki Türküyle, Kürdüyle, Zazasıyla, Lazıyla, Çerkesiyle, Arabıyla omuz omuza duran bir Türkiye'nin önünde durmak kolay değildir.Bu topraklarda yaşayan milyonlarca insanın ortak acısı olan terör de işte bu ayrılık oyunlarının en kanlı araçlarından biri oldu.Yıllarca analar ağladı.Yıllarca ocaklara ateş düştü.Yıllarca şehit cenazelerinde aynı bayrağın altında gözyaşı döktük.Terörün kurşunu, patlayan bombanın şarapneli insanları etnik kimliğine göre ayırmadı.Şehit olan da bu milletin evladıydı.Yetim kalan da bu milletin evladıydı.Acıyı yaşayan da bu milletin evladıydı.Güvenlik güçlerimizinüstün gayretleriyle terör belasını def ettik.Bugün dönüp geriye baktığımda en büyük korkum şudur:Geçmişte yaşanan........

© Günışığı Gazetesi