Mehmed Uzun’u bilirsiniz. Modern Kürt Edebiyatının kanonu. Genç denebilecek yaşta ve edebi olarak çok verimkâr olduğu vakitlerinde aramızdan ayrılarak göçüp gitti.

Hastalığının zirve yaptığı dönemlerinde Siverek mezarlığına defnini vasiyet ederek biri aynı zamanda kuzeni iki değerli arkadaşı Ferit Uzun ile Necmettin Büyükkaya’nın yanına gömülmek istemişti.

Sonra hastane odasındaki sohbetimizde vazgeçmiş ve Diyarbakır demişti. Bu değişiklikte elbette hastalık sürecindeki (son onbeş ay) şehrin sahipleniciliği etkili olmuştu. Ama aslolan şuydu; UZUN’un edebiyatında Diyarbakır’ın çok özel bir yeri vardı.

İlk romanı Tû (Sen)’da hayli uzun uzadıya Diyarbakır anlatısı vardı. HawaraDîcleyê’den tutun Nar Çiçekleri’ne varıncaya kadar anlatıp durmuştur Mehmed Uzun Diyarbakır’ı…

Ve bugün Şeyh Muhammed Düzlüğünde Şemsiler Kayalığının başında Hewsel ve Dijleye karşı kabrinin başında kendisine ait iki dize vardır başucunda;

“Minjiwelatêkî dur nivisîjiwere her tişt / I ro ez navagelêxwe da bextewarim”.

Bu girizgâhı yapmanın nedeni şu; evet Siverek idari açıdan bir ilçe ve Urfa’ya bağlı. Ama Sivereklinin dünyasında hep “bir başına cumhuriyet” gibi. O sebeple iki yönden de şehre........

© Güneydoğu Ekspres