İnsan bir duygu sağanağıdır, gönlü bin çiçekli bahçe gibidir. Bir bahçıvan olarak büyütür sözlerini. İnsan bir demet müziktir, bazı günlerde kendini akort eder. Bayramlar, insanın kendi içine baktığı, çocukluğuna koştuğu, o bahçede oynadığı, o müziği dinlediği günlerdir. Bayramlar insanın kendini iyileştirdiği zamanlardır. O kalabalığın, akıp giden insan selinin içinde zamanı durdurması, çevresine farkındalıkla bakabilme yetisidir.

Her birimizin bayramlardan kalan hatırları vardır; yeni alınmış bir elbisesi, ayakkabısı, saati, güler yüzü, şarkısı heybesindedir. Bayramların insanda izler bırakmasının nedeni umuda ve iyiye olan yolculuğu olsa gerek. İnsan o günlerde takvimlere değil, hafızasına, hatıralarına, akrabalıklarına, dostluklarına ve mezarlıklara bakar.

Kapıyı çalan çocukların sesiyle başlar gün. Yıllardır içimizde sessizce bekleyen hatıralar da o gün eşiği aşar, çocuklarla birlikte yeniden kapımızı çalar. Bir mendilin kokusunda, eski bir fotoğrafın sararmış kenarında, dedemizin, babamızın titrek sesinde ya da annemizin sabahın ilk ışıklarıyla hazırladığı sofrada yeniden görünür olur her şey. Kendimizi o kaybolmuşluk duygusundan ayıklarız, sevdiklerimizle bir araya gelmenin keyfini yaşarız.

Bayramlar bize, insanın yalnız başına yaşayamayacağını hatırlatır.Bugün çoğu zaman bir tatil aralığı olarak algılansa da bayramların kökleri insanlık tarihinin çok eski dönemlerine kadar uzanır. Toplumlar, tarih boyunca ortak sevinçlerini, hasat zamanlarını, inançlarını ve dayanışma duygularını çeşitli törenlerle kutladılar. Bayramlar, bu ortak hafızanın kuşaktan kuşağa........

© Güneydoğu Ekspres