Όλα σχεδόν όμοια με το 2010

Τελικός χωρίς μυστικά

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου ολοκληρώθηκε όπως έπρεπε κι αναφέρομαι στο κομμάτι του που είχε να κάνει με το χορτάρι και το γήπεδο κι όχι με το σόου του Ντόναλντ Τραμπ στην απονομή. Το δεύτερο με άφησε παγερά αδιάφορο: το ματς μεταξύ της Ισπανίας και της Αργεντινής όχι. Η κατάκτηση του τρόπαιου από τους Ισπανούς είναι απόδειξη ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει και δικαιοσύνη: η ομάδα που θέλει να παίζει ποδόσφαιρο πρέπει να επιβραβεύεται – μια νίκη της Αργεντινής στα πέναλτι θα ήταν κακό παράδειγμα διαχείρισης τελικού κυρίως γιατί θα είχε καλό αποτέλεσμα. Φυσικά είναι απολύτως δίκαιη και πρέπουσα και η αποθέωση του Λίο Μέσι και από τον κόσμο που ήταν στο γήπεδο αλλά και από την ίδια την ποδοσφαιρική ανθρωπότητα – τουλάχιστον από όσους αγαπούν αληθινά το ποδόσφαιρο.

Όλα σχεδόν όμοια με το 2010

Οι Ισπανοί κέρδισαν τελικά με 1-0 την Αργεντινή με ένα γκολ του Φερνάντο Τόρες στην παράταση: ακόμα και το επίθετο του σκόρερ συνδέει τις δυο εθνικές της Ισπανίας που έχουν κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο, αυτή του 2010 και την τωρινή. Γενικά όλο το τουρνουά που έκαναν οι Ισπανοί είχε αρκετές αναλογίες με εκείνο του 2010 που κατέκτησαν.

Όπως και τότε έτσι και τώρα πήγαν στα τελικά τρέχοντας ένα πολύ μεγάλο σερί από νίκες και με τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Ξεκίνησαν και τότε και τώρα την διοργάνωση με ένα στραβοπάτημα (το 2010 κόντρα στην Ελβετία, τώρα κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι). Επαιξαν πάλι ένα δύσκολο και απαιτητικό ματς κόντρα στην Πορτογαλία, που ήταν το δυσκολότερό τους τελικά στο τουρνουά. Εκμεταλλεύτηκαν πολύ τον πάγκο τους. Είχαν ένα σκληρό αντίπαλο στον τελικό που έπαιξε πολύ καλή άμυνα: τότε ήταν οι Ολλανδοί τώρα οι Αργεντίνοι που προσπαθούσαν από την αρχή να οδηγήσουν το ματς στα πέναλτι κι έφτασαν κοντά στο να τα καταφέρουν. Όπως το........

© gazzetta