1 Mayıs Bayramını izlerken barikatlar, polis baskısı, biber gazı, tazyikli sular, tartaklamalar, gözaltılar gördüm ki yıllar geçse de emeğe düşmanlık geçmiyor. Emek hiçbir zaman yalnızca alın teri olmuyor. Bir bedel çoğu zamanda da bir suç gibi taşınıyor. Oysa bir toplumun en temiz aynası emektir. Biz o aynaya bakmak yerine, onu kırmayı tercih ediyoruz. O kırıkların sesi, neredeyse hiç dinmiyor.

Kentlerin arka sokaklarında, fabrikaların kapısında sabaha karşı bekleyen işçileri düşün. Bu topraklarda işçi çoğu zaman işini kaybetme pahasına konuşur. Grev sadece bir hak arama biçimi değil; açlıkla, baskıyla ve yalnızlıkla yapılan bir pazarlıktır. Dünyanın her yerinde grev çadırı biraz da o ülkenin vicdanına kurulur.

Bu düşmanlığı unutmamız hep güçlülerin işine yaradı. Emek savunulunca bir karanlık çöküyor. Bir meydanda toplanan işçiler gönüllerince bayram kutlayamıyor. Kentlerin meydanları işçilere kapatılıyor. İşçiler isteklerini haykıramıyor! Değişmez olan emeğe tahammülsüzlük.

Bu tahammülsüzlük sadece copla, yasakla, kapatılan sendikalarla gelmedi. Bazen daha sinsi, daha görünmez yollarla kendini gösterdi. Emeği değersizleştirerek…........

© Gazete Pencere