Bu Ekrem o bildiğiniz Ekrem değil;

Demokrat Parti’nin gerçek demokratlarından Ekrem Alican…

Adapazarı’ndan girdiği 14 Mayıs 1950 seçimlerinde milletvekili seçiliyor. DP, oyların yüzde 55'iyle Meclis'teki sandalyelerin yüzde 85'ini, 416 milletvekilliği elde etmiştir. Ülkede bayram havası vardır; artık ‘milli irade’ kurtulmuştur, hakimiyet ‘kayıtsız şartsız! milletindir.

“Vatan ve milletin yüksek menfaatlerini güden insanlar” olarak heyecanla Ankara’ya giderler ama o ‘insanları’ büyük bir hayal kırıklığı beklemektedir.

Hükümet kurulur; Celal Bayar cumhurbaşkanı, Adnan Menderes başbakandır. DP Meclis’e hakimdir ama DP hükümetini sıkı gözetim ve denetim altında tutan da yine DP grubudur.

Menderes önceleri DP milletvekillerinden gelen yazılı, sözlü soruları, eleştirileri anlayışla karşılar, devlet adamı olgunluğu içinde cevaplandırır, gerekli tedbirleri, kararları alır.

Çok sonraları, birileri de kurdukları partinin “Liderlik sultası altında, şahıs merkezli olmayacağını, bir kişinin değil, kolektif aklın temsilcisi olacağını” üfürmüştü ya, aynı öyle.!

Ama Menderes de giderek “Hükümet sizlerin şamar oğlanı mı” diyerek tepki göstermeye başlar. 1954 seçimlerinde de partiyi ‘bozgunculardan’ temizler; DP Meclis grubuna artık denetleme değil hükümetle tesanüt (dayanışma) ve anlayış havası hakimdir.

Ekrem Alican’ı temizleyemez—o temizleyemeyeceği kadar güçlüdür; eleştirilerini sürdürür…

DP, 1954 seçimlerinde milletvekili sayısını 503’e çıkarır ama işler iyi gitmemektedir. Alican parti grubunda kapsamlı bir konuşma yapar; seçimleri “Halk Partisinin beceriksiz muhalefeti nedeniyle kolayca kazandık........

© Gazete Pencere