''Ay göründü. Yine ay göründü. İnsanın uyanış ayı göründü. Ruhun diriliş ayı...Geldin. Seni bekliyorduk. Hoş geldin. Mutluluk getirdin.Gelişin bir bayramdır. Giderken de bayram bırakarak gidersin. Yalnız bir ayı değil yılı ve ömrü onaransın...Zamana yakut, cevher özünü veren bir ustasın.Kentleri de ruhlar gibi aydınlatırsın...Ramazan, sana selam...''(Sezai Karakoç; Samanyolunda Ziyafet)

Geldi Ramazan mübarek; bizi mübarek kılmaya geldi, bizi kendimize getirmeye geldi, bizi onarmaya geldi, temizlemeye, arındırmaya, düzeltmeye geldi bizi. Bir başka dünya yolculuğuna, bambaşka bir dünyaya yolculuğa çıkarmaya geldi bizi. Oruç tutalım diye geldi, ona tutunalım diye geldi, oruçla O’na tutunalım diye geldi...

Aylardan bir ay olan Ramazan ayı oruçla şerefyap olmuştur. Ramazan’ı Ramazan kılan oruçtur, bu tamam da, oruç neden vardır, ya da orucu oruç yapan nedir? Oruç kendisiyle arınalım, hayatın üzerimize bulaştırdığı kirlerden temizlenelim diye vardır. Ramazan’da; açlıkla, susuzlukla uzaklaşmış olduğumuz tatlar, bize imanın lezzetini tattıracaktır. "İmanın tadını aramak boynumuzun borcu… Kokusunu almak, duygusunu duyumsamak… İmanımızı sadece dilimizle değil, bütün varlığımıza tasdik etmenin kapıları açılmalı önümüzde. İmanımız görünür hale gelmeli varlığımızda. Hal ve hareketimizde, sözümüz ve lisanımızda, edep ve ahlakımızda görünmeli imanımız. Doğru, güvenilir, müşfik, yardımsever, fedakâr, bilgili, cömert olmanın tadı... Huşu içinde secdelerin, minnet içinde iftarların, gönülden niyazların, samimi gözyaşlarının tadı, kalpteki huzurun ve sürurun tadı... Kul olmanın, insan olmanın, ahsen-i takvim olmanın tadı... O tadı almalı bizden insanlar... Çünkü o tat imanın tadı... Allah o tatla tatlanmayı nasip etsin hepimize." Böyle der Gökhan Özcan, “Denizi Yutan Balık” kitabında. Gelin o zaman Ramazan’la birlikte imanın tadını almaya niyet edelim. Orucun üzerine düşelim, orucun üzerine düşünelim. Oruç dünyasını........

© Gazete İpekyol