Hangi damlasında rahmet taşır, meçhul.

Romantikler için en çıplak haliyle yaşanan bir güzellik iken yağmur, ekmek işçisi için içinden çıkılmaz bir eziyete dönüşür, malum.

Değil mi ki dünya zaten kiminin mutluluğudur, kiminin ızdırabı, sürüldüğümüz b handa hepimiz birer mahkum.

Başından, alnından ve omuzlarından başlar yüklenmeye.

Damla damla bir insanın büyüme doğrusuyla aynı yönde bir çizgi.

Artıkça omuzlarında ve alnında hissettiğin ıslaklık, önünü göremez halde sağanak yağınca, tıpkı insan, büyüdükçe omuzunda artan yük ve önüne çıkan gerçeklerden düşünü kurduğu geleceği bile göremez olur.

Rahmet birine, zahmet diğerine durdurulamaz bir çarkla herkese işlevini farklı öğütüyor zaman, yağmur gibi.

Bereket, tarlasını sürmüş hasadı bekleyene, felaket hasadını toplayamadan tarlasında kalan ürüne.

Kimine sel olur kıvranır yatağında yılların emeğini alır gider, kimine........

© Gazete İpekyol