İnsan sınırsız bir acizlik içindedir ancak Cenab-ı Hakk’ın kendisine bahşettiği nimetleri, gücü ve diğer lutüf olan donanımları, şeytanın kışkırtmasıyla kendi eseriymiş gibi bir rububiyet vehmine kapılır. Bundan doğan bir gaflet, koyu bir sis gibi aklını ve basiretini kapatır, hakikatı görmesine engel olur. Ramazan orucu, insanın düştüğü bu gaflet sisini dağıtır ve aslında ne kadar aciz olduğu gerçeğini görmesini sağlar. 

Yüce Allah, insana verdiği değer ve iltifattan dolayı yarattığı her şeyi insana boyun büktürmüş, onun istifadesine sunmuştur. Bundan dolayı insan, hayvanlara, bitkilere, dağlara, denizlere, hülasa tüm varlıklara sözünü geçirebilmekte ve istediği şekilde yararlanabilmektedir. Küçücük bir çocuk, koca filin sırtına binip istediği yöne sevk edebiliyor; insan yüksek dağların üstünden bile yol geçirebiliyor; Fırat gibi azgın nehirlere gem vurup dizginleyerek sularını ovalara, şehirlere aktarıp azami ölçüde yararlanabiliyor. Buna benzer örnekler çoğaltılabilir. Yalnızca insana bağışlanan bu nimet ve ilahi iltifat, şükretmesine sebep olması gerekirken, ne yazık ki gaflet sonucu acizlik ve muhtaçlığını unutmasına ve her şeyin üstesinden gelebilecek bir güçte olduğu kuruntusuna yol açmıştır.  Yırtıcı, saldırgan bir köpeğin, sahibinin “dur!” işaretiyle misafir çocuğuna ses çıkarmaması, boyun bükmesi karşısında çocuğun kendi gücüyle bu köpeği durdurup........

© Gazete İpekyol