Cehl kelimesi lügatte bilgisizlik anlamında bir sıfattır. Bu sıfata sahip kimseye de “cahil” denir. Kur’an-ı Kerim, bu kavrama yeni bir anlam yükleyerek İslam öncesi döneme “Cahiliyye” adını vermiştir. Buna göre, kural tanımayan, hak hukuk gözetmeyen, kendisinden başkasını düşünmeyen, nezaket ve ölçü bilmeyen, vahşeti kendilerine hayat tarzı olarak seçen insanlar cahillik kapsamı içindedir. Çünkü Cahiliyye ismi, bu özellikleri nedeniyle bu döneme vurulmuştur.

Yüce Allah’ın kâinatı yaratmasında ve insanı bu dünyada iskân etmesinde belirlediği bir hedef vardır. Diğer canlıların şuursuzca itaatine bedel, insanın kendi özgür iradesiyle Rabbini hakkıyla tanıması ve ona itaat etmesi sonucunda yaratılmışların en mükemmeli haline gelmesi hedeflenmiştir. Bu itibarla Yaratıcı, insanı kâinatın meyvesi olarak tasarlamış, mükemmelliğe erişmesi için maddi ve manevi gereken her türlü donanımı vermiş, her şeyi ona hizmetkâr etmiştir.

Cahillik, yeryüzünde uygulanan ilahî programla hedeflenen insanlık düzeyine ulaşmamak demektir. İnsan olarak yaratılıp her türlü gerekli donanıma sahip olmasına rağmen kendisinden beklenen gelişimi göstermeyen ve hayvani bir konumda kalan kimseler de “cahil” olarak anlaşılmaktadır. Başka bir deyişle, maddesi itibariyle insan olduğu halde manevi yönden gelişmemiş, insandan beklenen olgunluğu gösterememiş, bu vasıfları kazanamamış kimseler cahildir. Kur’an-ı Kerim bu durumu şu ayetle........

© Gazete İpekyol