DOLUDİZGİN gidiyoruz hayatın peşinden… Hatta koşuyoruz bile diyebilirim. Gün, günü... Haftalar, haftaları… Yıllar, yılları kovalıyor. Ne geçeni tutabiliyoruz. Ne geleceğe, ‘dur’ diyebiliyoruz. Her gün biraz daha içten içe kuruyan çınar ağaçları gibiyiz adeta... Bakmayın taze göründüğümüze… Bakmayın kendimizi öyle hissettiğimize… Bakmayın gövdemizin üzerinde ulu ve dik durduğumuza… Bir gün gelecek devrileceğiz, kimseler görmeden, bilmeden toprağın üzerine… Çok mu kötüdür? Çok mu acır canı insanın? Niye kötü olsun, niye........

© Gazete Gerçek