Herkes şundan emin olsun, bundan sonraki on yıl içinde insanlığın en büyük savaşı dijital işgale karşı varlığını sürdürebilmek olacak. Farkında olmadığımız, baştan teslim olduğumuz bir savaş. Kurtuluş ya şimdi ya da hiçbir zaman. Tamamen esir alındığımızda bir şansımız dahi olmayacak.  Hemen her şeyimiz yapay zekanın çekip çevirdiği uygulamalara aktarılmaya başlandı, bundan sonra muhatabımız onlar. Geçenlerde bir Karadeniz gezisi yapalım dedik, bir de müze kart edinelim. Edindik. Yakın zamana kadar müze kartı alırdınız, bir sene boyunca istediğiniz müzeye onunla girerdiniz.

Şimdi sanalı çıkmış, kartlar iki kullanım sonra sanala dönüşmek zorundaymış. Yani bir kod oluşturuyorsunuz, müzeden içeri gireceğiniz vakit kodu cep telefonunuzdan okutuyorsunuz, dıt…Benim kart kaydedilirken (gişedeki arkadaş tarafından)küçük bir hata yapılmış. Epey bir mücadele ettim, uygulamada insan hatasını düzeltmeniz mümkün değil. Sonuçta makine, sadece belli işlemler yapabiliyor. Aklıma “Elysium” filmindeki ölümcül dozda radyasyon aldığı için robotlar tarafından eline ilaçlar tutuşturulan Max Da Costa geldi. Kendimi onun kadar çaresiz hissettim. Uygulamadan bir bilet satın aldım, bana maliyeti fazladan bir bilet parası oldu. Sanal yollardan o parayı öderken bu kadar dijitalleşmenin tüm insanlığa maliyetini düşündüm.        Bizlere de aşk olsun! Birisi bizi yolumuzdan çevirip sürükleyerek götürmek istese ona tepki gösteririz. Yahut bizi zorla bir yere kapatmaya çalışsalar…Avazımız çıktığı kadar bağırırız en azından.  Aynı tepkiyi zihnimizi, düşüncelerimizi, ruhumuzu ele geçirmeye çalışanlara karşı göstermiyoruz. Aklımızı ve düşüncelerimizi verdiğimiz yetmedi, duygularımızı bile makinelere emanet ettik. Sorumluluklarını alamayan, sıradan günlük hayatını makineler olmadan sürdüremeyen yaratıklar haline geldik. Günümüz insanının, özellikle de sanal teknolojinin içine doğmuş olanların (gençlerin) çoğu bu durumda.........

© Gazete Gerçek