Hayatı, arkanda bir güvenlik ağı olmadan, tamamen kendi ayakların üzerinde tek başına göğüslemek, insanın ruhunda hem derin bir ürperti hem de eşsiz bir güç uyandıran o kadim deneyimdir. Aslında insanın kendine mahkûm olduğu değil, kendini inşa etmeye mecbur kaldığı bir yolculuktur. Duygusal bir pencereden bakınca, bu durumu şöyle tarif edebiliriz: Arkanda seni sırtlayacak bir aile, düştüğünde elinden tutacak bir eş ya da seni koruyacak bir sistemin yokluğu, ilk başta uçsuz bucaksız bir okyanusun ortasında, pusulasız kalmak gibidir. Bir hata yaptığında o hatanın ağırlığını tek başına omuzlarında taşımak, bazen dizlerinin bağını çözer. Çünkü "yardım isteyebilecek bir kapı" yoktur; sadece senin, kendin için........

© Gazete Gerçek