Bu yazıyı yazarken inanın nereden başlayacağımı bilemedim. İnsan bazı teşekkürleri konuşarak edemiyor. Çünkü kelimeler yetmiyor. Ben de düşündüm, sana en iyi bildiğim şekilde, yazarak teşekkür edeyim dedim. Bir yıl… Aslında ne kadar kısa gibi geliyor. Ama o bir yılın içine Ela’nın büyümesi sığdı. Bezini bıraktı… Kendi kendine yemek yemeyi öğrendi… Arkadaş edinmeyi öğrendi… Paylaşmayı öğrendi… Okulu sevmeyi öğrendi… Ve bütün bunları öğrenirken sen hep yanındaydın. Belki sen her gün onlarca çocuğa sarıldın. Ama bil ki o sarılmalardan biri benim kızımdı. Ve inan bana, bir anne bunu hiç unutmaz. Bir yıl boyunca hayatımızın o kadar doğal bir parçası oldun ki…  Sınıf annelerinin değiştiğini duyunca içimde tarif edemediğim bir burukluk oluştu. Aslında insan bunun sadece bir görev değişikliği olduğunu biliyor. Ama söz konusu evladına sevgisiyle dokunan insanlar olunca, kalp mantığı pek dinlemiyor. Eve gelir gelmez başlayan cümleler…........

© Gazete Gerçek