Ben aslında emekliyim.

Sadece devlet bunu henüz kabul etmedi.

Yıl olarak hak kazanmışım.

“Dur bakalım, daha senin çilen bitmedi.”

Gözümü açıyorum, ilk düşünce:

“Bu bana yapılmış kişisel bir saygısızlık.”

Çünkü ben artık o kafada değilim.

Benim zihnim Ege’de küçük bir kasabada,

elimde çay, önümde deniz…

Ama bedenim Samsun’da,

servise yetişmeye çalışıyor.

İşe giderken kendimle konuşuyorum:

“Bak, bugün son gün gibi davranma… geçen hafta da son gün gibiydi.”

Ama insanın içindeki emekli ruhu var ya…

Eskiden izin almak zordu.

Şimdi izin almak bir sanat dalı.

Mesela direkt “izin alayım” demiyorum.

Önce ortam........

© Gazete Gerçek