HOMENAXE, memoria e reflexión son tres boas palabras para definir as arelas dos organizadores do encontro que tivo lugar no Marco de Vigo, onde se achegaron numerosos compañeiros, amigos e persoas que quixeron compartir un encontro sinalado pola emoción da ausencia, da perda tan cedo de quen deixou unha pegada imborrable nos que o coñecimos, porque tanto no seu labor profesional como crítico, comisario de exposicións ou xestor de entidades como a Fundación Luis Seoane; como no ámbito máis persoal, coa súa complicidade, cercanía e bo humor, foi quen de converter cada tempo pasado ao seu carón nunha experiencia de vida desas que se botan realmente en falla.

Foi o Consello da Cultura Galega o que levou ata a cidade de Vigo, a cidade de Alberto González-Alegre, a través da súa Sección de Creación e Artes Visuais Contemporáneas, unha xornada que foi homenaxe, polo que supuxo de celebración da súa persoa, mais tamén memoria, por lembrar como foi a súa maneira de traballar, de rachar moitas dinámicas no ámbito do comisariado, aínda moi vencellado a antigas perversións e que el volteou co seu desenfado e maneira de enfocar as cousas para adaptalas a unha nova identidade e presenzas dos artistas como a que tivo lugar dende finais do século pasado, cando comezou a adentrarse no comisariado ata a súa derradeira exposición, a que fixo xunto o seu inseparable compañeiro de proxectos e fatigas, Ángel Cerviño, na galería Sirvent facendo un enorme esforzo pola estado da súa saúde.

E por último, xunto a homenaxe e a memoria, quédanos a palabra reflexión. Reflexión porque é necesario recoñecer o feito e mesmo propoñer iniciativas tan precisas como botar adiante algún tipo de proxecto que permita reunir e editar o seu corpus de pensamento a través dos innúmeros escritos que levou a cabo ao longo da súa vida, moitos deles parte de catálogos ou publicacións rexistradas e localizadas, pero tamén non é escasa a cantidade de textos que Alberto González-Alegre firmou en folletos ou en impresións máis discretas, moitas delas froito do seu forte sentido da amizade, sen remuneracións a cambio e sempre interesado en axudar aos artistas, aos que sempre estaba disposto a botar unha man, reivindicar e mesmo empurrar para que ocupasen o lugar que merecían no noso tecido artístico.

A primeira das citas dese día foi unha palestra de Ángel Cerviño, con quen tantos proxectos compartiu, con que tantas exposicións artellou ao longo de toda a nosa xeografía nun traballo comunitario baixo o son de 'Que non pare a música!', como a el mesmo lle gustaba dicir para botar cara a adiante ese feitizo que tiña coa arte e cos artistas. Ángel Cerviño reivindicou esa figura comprometida cos artistas e cunha envexable capacidade para entender os espazos e propoñer solucións para facer confluír as diferentes obras no lugar máis axeitado posible. Tamén fixo súa esa obriga común que temos de recuperar todo ese material de textos críticos que abofé que permitiría facer unha das mellores radiografías da arte galega das derradeiras décadas.

Tras el subiron ao estrado varios cómplices de vida dende diferentes aspectos da arte, nomes como os de Miguel von Hafe, ex director do CGAC, e con quen compartiu comisariado na Bienal de Arte de Pontevedra de 1998, a que foi a 25ª edición que, baixo o título de ‘Fisuras na percepción’ ,propoñía unha revisión da arte na Península Ibérica nunha clara vinculación da arte española e portuguesa. Unha Bienal que viña marcada polo carácter do comisariado e a súa inequívoca intención de propoñer novas lecturas e itinerarios da arte do momento, aínda que iso puidese incomodar ou crear pequenas alteracións en diferentes receptores das súas propostas. Xunto ao luso, Marisa Sobrino, Pedro de Llano, Carme Nogueira e Xosé Lois Gutiérrez, baixo a moderación da coordinadora do acto e membro do Consello de Cultura Galega, Paula Cabaleiro, deixaron ben claro a semente que deixou entre nós Alberto González-Alegre e que cando aínda restan uns poucos meses para o seu primeiro cabodano a súa lembranza nos convocou no desexo de a que a música non pare, que aínda queda moito por facer para que os seus sons de coñecemento e ledicia sigan bulindo entre nós.

© Galiciaé