Futbolun üzerine çöken başka bir sis vardı.   

MHK, TFF, bahis iddiaları, hakem tartışmaları, kurullar, soruşturmalar…   

Bir bakıma milli ayıbın üzerini örten daha büyük bir futbol ayıbıyla karşı karşıya kaldık.   

Şimdi milli takım ikinci planda.   

Montella istifa eder mi?   

A klasmanından yeniden, hak ettiğimize inandığımız B klasmanına otomatik dönüş mü yaparız?   

Bunlar artık futbolseverin gündeminde ilk sırada değil.   

Şimdi başka bir soruyu tartışıyoruz:   

Süper Lig ertelensin mi?

Peki ertelemek çözüm müdür?Bir futbol takvimini birkaç hafta ileriye atarak futbolumuzun yıllardır biriktirdiği sorunları da ileriye atmış mı olacağız?   

Hayır.   

Çünkü bizim asıl problemimiz takvim değil.   

Sistem.

Biz neden futbolumuzu daha sistematik, daha şeffaf, daha denetlenebilir bir yapıya taşıyamıyoruz?   

Neden her krizden sonra yeni bir kriz üretiyoruz?   

Neden futbolumuzun hanesine sürekli eksi yazıyoruz?

Ve en önemlisi…   

Neden liyakat sahibi insanlar futbolun kurumlarında yeterince söz sahibi olamıyor?

Türk futbolunun hikâyesi aslında yeni değildir.

19. yüzyılın sonlarında, Osmanlı İstanbul’unda yabancıların ve azınlıkların ayak bastığı sahalarda başladı futbolun hikâyesi.

Cumhuriyet ile birlikte kurumsallaşmaya başladı.   

1923'te Türkiye Futbol Federasyonu kuruldu. Aynı yıl Romanya ile oynanan ilk resmi milli maçımız 2-2 sona erdi.

1959’da Türkiye Profesyonel 1. Ligi başladı.   

Yani futbolun bu ülkede bir asrı aşan bir hikâyesi var.   

Fakat bir hikâyenin uzun olması, iyi yazıldığı anlamına gelmiyor.

Biz zaman zaman futbolun kitabını yeniden yazmak yerine, eski sayfaların üzerine yeni isimler yazmayı tercih ettik.   

1980’lerin sonları ve özellikle 1990’lardan itibaren futbolda başka bir anlayış güç kazandı:   

Kazanmak için her yol mübahtır.

İşte kırılma noktası biraz da burasıydı.   

Şampiyonluk yarışlarında çantalarla taşınan paralar…

Futbolcuların kaçırıldığı........

© Fotospor