Ve dün akşam sahada tam olarak bunu gördük.

Kısıtlı bir kadro, rotasyonlu bir 11, alışılmışın dışında bir diziliş… Ama buna rağmen oyun geometrisi belirgin, planı olan ve en önemlisi özveriyle oynayan bir Fenerbahçe vardı. Tedesco’nun tercihi üçlü savunmaydı. Merkezde Guendouzi, sol stoperde Mert, sağda Yiğit. Kağıt üzerinde 3-4-3, oyun içinde zaman zaman 3-5-2’ye evrilen bir yapı. Geçişleri hedefleyen, orta sahayı kalabalık tutan bir anlayış.

Uzun süre sonra forma bulan Oğuz Aydın’ın forvet arkasında serbest roldeki enerjisi dikkat çekiciydi. Kante’nin durgun görüntüsünü üzerinden atması, Guendouzi’nin bonservisinin her kuruşunu hak eden liderliği ve Kerem Aktürkoğlu’nun iki golle rakip savunmayı oradan oraya sürüklemesi… Hepsi alkışı hak etti.

Ama bir isim vardı ki hepsinin önüne geçti.

İsmail Yüksek.

Sahada basmadık yer bırakmadı. Her temas anında, her ikinci topta, her kriz pozisyonunda ekranın içinde o vardı. Takım kaptanı gibi oynadı. Maçın oyuncusu tartışmasız oydu.

2-1’lik galibiyet Avrupa defterini kapatmaya yetmedi belki ama Fenerbahçe’ye ciddi bir moral........

© Fotospor