“Eğitim ve Muhabbetten Hayatın Özüne!”

Kimi zaman bir kitabın tozlu kapağında, kimi zaman bir dostun suskunluğunda, kimi zaman da adaletin o keskin çizgisinde bir hakikati ararız. Yolumuz bazen bir ilim meclisine, bazen bir kütüphane köşesine, bazen de vicdanımızın o en tenha köşesine düşer.

Şaşmayan terazidir o! “Vicdan terazisi!”

Ancak tüm bu arayışların vardığı yer, bizi tek bir kelimenin sıcaklığına götürür. O kelime tüm kâinatın yaratılışına sebeptir.

Muhabbet!

Şairin o meşhur dizesinde, “Muhabbetten Muhammed oldu hasıl, Muhammed’ siz muhabbetten ne hasıl?” Bu söz, sadece kafiyeli bir beyit değil; varlığın, sevginin ve ilmin kodlarını çözen bir anahtardır. Eğer bir yerde gerçek bir sevgi varsa, orada mutlaka Peygamber Efendimiz’in (sav) ahlâkından bir iz, Allah’ın cemalinden bir tecelli vardır. Kaynağı oraya dayanmayan her duygu, saman alevi gibi geçici; kökü oradan beslenmeyen her ilim ise meyvesiz bir ağaç gibidir.

İlim, sadece satırlarda kalan bir malumat yığını değildir.

Hakiki ilim, insanın ruhuna nüfuz eden ve onu yücelten bir nurdur. Bazı kavimlerin diğerlerinden üstün kılınması, sadece zekâlarıyla değil, o ilmi bir “manevi ruhsat” ile kuşanmalarından ileri gelir. Eskilerin “musannıf” dediği, o mübarek kitapları kaleme alan büyük zatlar; sadece mürekkep tüketmediler, ömürlerini o satırların içinde erittiler. Onlar yazdıklarını yaşadılar, yaşadıklarını yazdılar.

Bugün bizlere düşen en büyük sorumluluk, gençlerimizi ve öğrencilerimizi bu iki kanatlı rahmetle donatmaktır. Bir yandan okul derslerinde, dünyevi tekniklerde en iyisi olmak; diğer yandan dini hallerini, İslam ahlakını bir nakış gibi kalplerine işlemek…

Dünya ve ahiret başarısını birbirinden ayırmak, hayatın dengesini bozmaktır.

Bizim hedefimiz, atomları toprağın altında olsa da ruhları bizi seyreden o büyük rehberlerin izinden giden, Peygamberimizin sünnetine sımsıkı sarılan bir nesil inşa etmektir. Çünkü ilim, ancak edep ve muhabbetle birleştiğinde “envar” yani nurlar saçar.........

© Fikir Kazanı