Ne Kadıköy Fenerbahçe’den ne de Fenerbahçe Kadıköy’den ayrılabilir
Fenerbahçe’ye 75 bin kişilik yeni bir stat öneriliyor. Karşılığında kulüpten istenen şey ise Kadıköy’den ayrılıp Maltepe’ye taşınması. Üstelik ortada kamuoyuna açıklanmış kapsamlı bir proje, üzerinde uzlaşılmış bir finansman modeli veya taraftarların görüşüne başvurulmuş bir karar süreci de bulunmuyor. Buna rağmen yeni stadın görüntüleri dolaşıma sokuluyor, kapasitesi konuşuluyor, yaratacağı ticarî fırsatlar sıralanıyor. Fenerbahçe’nin kendi semtinden ayrılmasının nasıl bir kayba yol açacağı ise yöneticilerin öncelikleri arasına girmiş görünmüyor.
24 Ekim’deki Yüksek Divan Kurulu toplantısında Aziz Yıldırım’ın anlattıkları, meselenin ciddiyetini ortaya koydu. Devlet, 2032 Avrupa Futbol Şampiyonası finalini Türkiye’de oynatmak istiyormuş. Bu amaçla yapılması düşünülen büyük stadın Fenerbahçe’ye tahsis edilmesi gündemdeymiş. Yıldırım, kulübün çıkarlarına uygun bir teklif gelirse kararı kongreye götüreceğini söylüyor. Peki Fenerbahçe’nin çıkarlarını kim, hangi ölçütlere göre belirleyecek? Bir yönetimin önüne konulan mâlî tablo, kulübün gelecek elli yılını belirlemek için yeterli olabilir mi?
Bir final maçının faturası
Öncelikle şu tuhaflığı açıklığa kavuşturmak gerekiyor. Türkiye ile İtalya’nın ortaklaşa düzenleyeceği EURO 2032’nin finalinin hangi ülkede oynanacağı henüz kesinleşmiş değil. Devletin bu organizasyon için büyük bir stadyuma ihtiyaç duyması anlaşılabilir. Fakat uluslararası bir turnuvaya ev sahipliği yapma hedefinin Fenerbahçe’nin yerinden edilmesiyle ilişkilendirilmesi kabul edilemez. Altı yıl sonra oynanması umulan bir karşılaşma uğruna, kulübün tarihi boyunca kurduğu hayatı değiştirmekten söz ediyoruz. Böyle bir öneriyi ciddi bir spor politikası olarak sunabilmek için epey büyük bir özgüven gerekiyor.
Türkiye’de büyük spor organizasyonlarına hazırlanmak denildiğinde akla hemen yeni inşaatlar geliyor. Mevcut tesislerin iyileştirilmesi, ulaşım altyapısının geliştirilmesi, amatör sporun desteklenmesi veya halkın spor alanlarına erişimiyse nedense aynı heyecanı yaratmıyor. Çünkü yeni binalar açılış törenlerine, gösterişli projelere ve siyasî başarı hikâyelerine çok daha uygun. Sporun ihtiyaçları ise temel bir değerlendirme ölçütü olmaktan uzaklaşıyor. Fenerbahçe üzerinden yürütülen tartışmada da tanıdık bir anlayış kendisini gösteriyor: Önce büyük bir yapı tasarlanıyor, ardından o yapıya uygun bir gelecek aranmaya başlanıyor.
Üstelik devletin önerdiği her yatırımın kulüpler için avantajlı olacağına dair tuhaf bir kabul var. Yeni bir stadyumun kim tarafından yapılacağı, mülkiyetinin kime ait olacağı, işletme haklarının nasıl düzenleneceği ve ticarî gelirlerin hangi koşullarla paylaşılacağı açıklığa kavuşmadan ekonomik kazançtan söz etmek mümkün mü? Fenerbahçe’nin mevcut stadının ve arazisinin geleceği de bu hesabın merkezinde. Kulüp, kendisine sunulacak yeni imkânların karşılığında hangi haklarından vazgeçecek? Böyle bir anlaşmanın bütün ayrıntılarını öğrenmeden taraftarlardan heyecanlanmalarını........
