Galatasaray oynadı, Fenerbahçe yetişemedi
Bir maçın son dakikasında yaşananlar, geride kalan seksen dokuz dakikayı yeniden yazabiliyor. Škriniar’ın kafa vuruşunda Lemina topu çizgiden çıkarmasa, Galatasaray-Fenerbahçe derbisinin ardından konuşulanların çoğu değişecekti. Okan Buruk’un tercihleri sorgulanacak, İsmail Kartal’ın geç hamleleri karşılık bulmuş sayılacak, iki takımın performansı aynı sonuca ulaşan farklı yollar gibi anlatılacaktı.
Oysa sonucun değişme ihtimâli, sahada yaşananların niteliğini değiştirmiyor. Galatasaray’ın 2-1 kazandığı derbi, tabelanın gösterdiğinden çok daha belirgin bir üstünlük içeriyordu.
Sahada önce alışkanlıklar konuştu
Galatasaray’ın ilk yarıdaki rahatlığı, oyuncuların topu ne kadar iyi kullandığından önce nerede duracaklarını bilmelerinden kaynaklandı. Galatasaraylı bir oyuncu pası aldığında arkadaşını aramak zorunda kalmıyordu. Yanında bir seçenek, önünde bir koşu, arkasında güvenli bir çıkış mutlaka bulunuyordu. Futbolun en gösterişsiz avantajlarından biri budur: Top ayağınıza gelmeden bir sonraki hareketin koşulları hazırlanmışsa rakibin yapacağı müdahale de gecikir. Fenerbahçe’nin yaşadığı güçlük, bu küçük gecikmelerin birbirine eklenmesiydi.
İki takım arasındaki bu fark, maçın başından itibaren çok net göründü: Galatasaray’ın pasları ritim oluştururken, Fenerbahçe’nin pasları tehlikeden kurtulma çabasına dönüştü. Sonuç olarak ikisi de topa sahip olmanın istatistiğine yazıldı, evet. Fakat ilki rakibi düşünmeye zorlarken; ikincisinde düşünmek için kendine zaman satın almaya çalışmak söz konusuydu.
Bu açıdan Batrakov’a ayrı bir paragraf açmak gerek. Rus oyuncunun oyuna kattığı şeyin değeri, pas kalitesiyle ya da boş alanı görme becerisiyle sınırlı değil. Top başka bir arkadaşının ayağındayken de hücumun yönünü etkileyebiliyor. Bir adım geri çekiliyor, ardından yeniden ileri çıkıyor, rakibin yerleşme kararını sürekli güncellemesini istiyor. Galatasaray böylece topa sahip olmayı kendi başına bir amaç olmaktan çıkarabiliyor. Pasların sonunda nereye varılacağına ilişkin ortak bir fikri oluyor. Fenerbahçe ise o fikri bozmak için sürekli önce onu anlamak zorunda kaldı.
Bu üstünlüğün en görünür taşıyıcılarından biri Barış Alper Yılmaz’dı. İlk golde Osimhen’e verdiği pas, onun performansını yalnızca hız ve fizik gücüyle açıklayamayacağımızı gösterdi. Barış Alper çoğu maçta rakibini koşarak geride bırakabilen bir futbolcu. Bu kez doğru anda merkeze gelmesi, topu kontrol ettikten........
