Fransa farklıdır. Fransa’nın bir damarı vardır ki çağlayarak akar.

Devrim ve devrimcilik Fransa’nın karakterine kazınmıştır.

Başka ülkelerde az-çok olağan seyir izleyen süreçler Fransa’da kolay patlar. Değiştirmek ve ama köklü değiştirmek ortalama Fransız’ın özelliğidir. Bu nedenle Marx Fransızların ele alış ve iş görme tarzını belirtmek üzere “Fransızca konuşmak” demiştir.

Kitlelerin nabzını tutma yeteneğine güvenilir Yıldız Eren’in 17 Ekim Cumartesi günü dolup taşan meydan ve sokaklarla ilgili gözlemi de aynı karakter özelliğini güncellemekteydi: “Cumartesi ülke çapında ayağa kalkan 800 bin işçi, emekçi ve genç ‘Yeni komünleri yaratmak için buradayız’ sloganlarıyla yürüdü. Polise ve ağır teçhizatlı saldırı timlerine karşı barikatlar kurarak eylemlerini gerçekleştirdiler.”

‘Yeni komünler yaratmak için…’

Başlangıçta talep “Silaha değil eğitime bütçe”ydi. Liseli gençlerin kalabalık sınıflar ve öğretmen eksikliğiyle yetersiz eğitim koşullarının üstelik giderek kötüleşmesine karşı başlattığı protesto ve gösteriler henüz ayını doldurmaktaydı ki sokaklardan “Yeni komünlerin yaratılması” talebi yükseldi. Toplumun ne denli politize olduğunun ifadesiydi.

Liseli gençlerin eğitim koşullarının iyileştirilmesi içerikli taleplerine önce üniversiteliler ve eş zamanlı olarak yaşam koşulları hiç de iyi olmayan öğretmenleri katıldı. Çok geçmedi, özellikle düşük ücret ve gelirleri ve yükselen petrol fiyatlarıyla çekilmez hale gelen hayat pahalılığından en çok etkilenen alt sınıflar, işçilerle emeğiyle geçinmeye çalışan........

© Evrensel