İzmir Aliağa’da HABAŞ Fabrikasında yaşanan ve 19 işçinin ölümüyle sonuçlanan iş cinayeti, Türkiye’de işçi hayatının ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu bir kez daha gösterdi. Bu cinayet, yıllardır uygulanan güvencesiz çalışma rejiminin, sermaye birikim modelinin ve kağıt üzerinde kalan denetim mekanizmalarının sonuçlarından biri.

Türkiye’de işçiler, içine itildikleri ekonomik sıkışmışlık altında geçinebilmek için olması gerekenden çok daha uzun saatler, çok daha ağır ve güvenlik önlemlerinin yetersiz olduğu çalışma koşullarına razı olmak zorunda kalıyorlar. Fazla mesailer, ek işler ve haftalık tatil hakkının dahi kullandırılmadığı tempolu çalışma biçimleri işçiler için bir tercih değil, yaşamsal bir zorunluluk haline gelmiş durumda. Yaşamın sürdürülebilmesi için gereken maliyetler bu kadar yükselmişken, o yaşamı var eden işçilerin emeğinin, alın terinin ve canının bu derece değersizleştirilmesi büyük bir çelişki.

HABAŞ patronu gibi, iş yerinde işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemlerini “maliyet” ya da “ek masraf” olarak gören patronlar ile kamusal denetim yükümlülüğünü yerine getirmeyen Çalışma Bakanlığı, SGK vb. gibi idari makamların sorumluluğu genellikle geri plana itiliyor. İş cinayetleri sonrasında cezai ve hukuki fatura genellikle fabrikada........

© Evrensel