Bugün bir öğretmeni daha toprağa verdik.

Hem de bir öğrencisinin eliyle…

Eğitim yuvası olması gereken bir mekânda, geleceği inşa etmesi gereken bir insan, hayatının en güvenli olması gereken yerde hayattan koparıldı. Fatma Nur Çelik öğretmenin menfur bir saldırı sonucu aramızdan ayrılmasının acısını yalnızca ailesi değil, bu ülkenin vicdanı taşıyor bugün.

Elbette lanetliyoruz.

Ama artık açıkça söylemek gerekiyor: Kınamak hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Çünkü her olaydan sonra aynı cümleleri kuruyor, aynı üzüntüyü yaşıyor, sonra hiçbir şeyi değiştirmeden hayatımıza devam ediyoruz. Oysa gerçek şu ki; eğitim sistemimiz yalnızca akademik değil, insani ve toplumsal bir kırılmanın içinden geçiyor.

Bir zamanlar aileler çocuklarını okula teslim ederken “Eti senin, kemiği benim” derdi. Bu söz otoriteyi öğretmene devretmek anlamına gelmezdi sadece; aynı zamanda eğitime, emeğe ve öğretmene duyulan güvenin ifadesiydi.

öğrenci karşısında yalnız,

veli karşısında savunmasız,

sistem karşısında korumasız bırakılmış durumda.

Okullar giderek eğitim verilen kurumlar olmaktan çıkıyor; öğrencilerin belirli saatlerde tutulduğu sosyal alanlara dönüşüyor. Disiplin mekanizmaları etkisiz, rehberlik sistemleri yetersiz, psikolojik destek süreçleri ise çoğu zaman kağıt üzerinde........

© Enpolitik