Γίνονται αναλύσεις, με αφορμή το Ιράν, για το πόσες και ποιες προϋποθέσεις πρέπει να συγκεντρωθούν για να πέσει ένα αυταρχικό καθεστώς – λ.χ. δημοσιονομικό πρόβλημα, διάσπαση της εξουσιαστικής ελίτ κ.λπ. Ισως όμως θα έπρεπε πλέον να γίνονται αναλύσεις για το ανάποδο: ποιες προϋποθέσεις πρέπει να έχουν συγκεντρωθεί ώστε να γίνει δυνατή η κατάλυση της δημοκρατίας.

Και φαίνεται ότι έχουν συγκεντρωθεί πολλές. Η καλύτερη, αναμφίβολα, περίοδος για τις δυτικές δημοκρατίες ήταν η κεϊνσιανή, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η λεγόμενη και Χρυσή Τριακονταετία. Στην ανάπτυξη, τότε, συνέβαλε η ανάγκη (όπως και η αισιοδοξία) της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, αλλά και ένας συμβιβασμός κεφαλαίου-εργασίας που κρίθηκε τότε αναγκαίος. Με την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου........

© EFSYN