Ankara’da yapı­lan NATO zirve­si, ardında birçok be­lirsizliğin ve üyeler arasındaki uyumsuz­luğun üzerini kapa­tarak bitti. Bu kadar dev bir organizasyo­nun hiç aksamadan, başarıyla tamam­lanması önemliydi. Hem Türkiye’nin NATO içeri­sindeki rolünün altının çizilme­si hem dosta düşmana örgütün hâlâ ayakta olduğu mesajının ve­rilmesi hem de Trump-Erdoğan ilişkisi üzerinden ABD’nin lider­lik imajının vurgulanması adına her şey özenle tasarlanmıştı.

An­kara Zirvesi’nin ABD medyasına “Amerika dünya sahnesine geri dönüyor” biçiminde yansıması, Trump’a özel yapılan her ayrı­calıklı uygulamanın üyeler ara­sındaki hiyerarşiyi ortaya koyma ve Trump’ın ülke içerisindeki popülaritesini artırma adına işe yaradığını göstermiş oldu. Göre­ve geldiğinden beri NATO konu­sunda hiç de olumlu bir tavır gös­termeyen Trump açısından zirve tam bir imaj ve itibar yenileme fırsatı haline dönüştü. (Belki ar­tık eskisinden daha çok seviyor­dur NATO’yu!)

Zirveye katılan liderler ve eş­leri ise dünya medyasınca tıp­kı bir Oscar törenindeymişçesi­ne naklen izlendi. Siyasi yorum­cular kadar moda otoriteleri de yorumlarını esirgemediler. Li­derlerin Erdoğan ailesine olan mesafeleri veya samimiyetleri, öpüşmeler, el ele tutuşmalar, yü­rüyüş stilleri vs. ince ince ana­liz edildi. Tabi ki Trump - Melo­ni buluşmasının ayrı bir anlamı vardı ve zirvenin divası bütün İtalyan şıklığını sergilemekle birlikte geç gelmeyi ve assolist rolünü üstlenmeyi ihmal etmedi!

Türkiye de zirveyi kendi dış politik formatını ortaya koya­rak sembolizmler üzerine ördü. Emperyal bir imajın oluşturula­bilmesi adına her bir ayrıntı dü­şünülmüş ve politik ve sembolik bir mimarinin içerisine yerleş­tirilmişti.

Özellikle Külliye’de­ki karşılama töreninin ihtişamı uluslararası ilişkiler disiplinin­de “prestij politikası” olarak ta­nımladığımız, gücün sembolik araçlarla görünür kılınması ça­basına örnek olay olarak sunula­bilir bir nitelikteydi. Umulan et­ki yaratıldı mı bilemeyiz ama tö­rende ve sonrasındaki detaylar, liderlerle birlikte verilen........

© Dünya