Dünya, tarihsel olarak nadir görülen bir geçiş evresin­de; ne klasik bir ekonomik dur­gunlukla ne de alışıldık bir jeo­politik krizle açıklanabilir. Daha çok, büyük ideolojilerin ve on­ları taşıyan kurumların anlam üretme kapasitesini yitirdiği bir ara döneme benziyor.

Emmanu­el Todd’un Batı için kullandığı “komünizmin çöküşünü andı­ran kriz” tanımı, bu yüzden bir benzetmeden öte derin bir yapı­sal çözülme sanki. Bugünü anla­mak, yarını yönetmenin ön şartı haline gelmiş durumda.

Batı dünyası uzun süre ken­di siyasal ve ekonomik mode­lini evrensel bir norm olarak sundu. Liberal demokrasi, ser­best piyasa ve hukukun üstün­lüğü; yalnızca bir yönetim biçi­mi değil, aynı zamanda bir gele­cek vaadiydi. Ancak 2000’den beri vaat ile gündelik hayat me­safesi açıldı. Seçimler yapılıyor, kurumlar ayakta görünüyor fa­kat toplumsal aidiyet ve temsil duygusu ciddi biçimde zayıfla­mış durumda. ABD ve Avrupa’da seçmen katılımındaki düşüş, aşırı uçların yükselişi ve merkez siyasetin anlam kaybı, bu ideo­lojik yorgunluğun dışa vurum­larıdır. Tıpkı geç Sovyet döne­mi, sistem işlerken ona duyulan inanç erozyonu had safhada.

Bugünkü krizi yalnızca enflas­yon, faiz veya büyüme oranlarıy­la okumayınız; rakamların arka­sındaki toplumsal doku........

© Dünya