Dünyada önemli bir ticaret savaşı daha tırma­nışını sürdürüyor. Bu savaş çelik sektöründe. Çünkü çelik artık yalnızca otomobilin, binanın, fabrikanın, geminin veya demiryolunun hammad­desi değil. Çelik; sanayi gücü, savunma kapasitesi, enerji güvenliği, istihdam ve hatta ekonomik ba­ğımsızlık anlamını taşır durumda. Bu nedenle bu­gün bu ülkelerin politikaları yalnızca kendilerini ilgilendirmiyor. Dünya, giderek sertleşen bir kü­resel çelik savaşına doğru ilerliyor. Ve Türkiye de bu savaşın tam merkezinde.

Çin 2025 yılında yaklaşık 961 milyon ton ham çelik üretti. Türkiye›nin üretimi ise 38,1 milyon ton oldu. Başka bir ifadeyle Çin›in üretimi Türki­ye›nin yaklaşık 25 katı. Çin tek başına küresel ham çelik üretiminin yaklaşık yarısını gerçekleştiri­yor. Fakat asıl sorun Çin›in ne kadar ürettiğinden çok, ürettiği çeliği nereye göndereceği. Çin ekono­misinde özellikle gayrimenkul sektöründeki za­yıflamaya rağmen üretim artarak devam ediyor.

Çinli üreticiler 2025 yılında dış pazarlara 131 milyon ton çelik gönderdi. Bence bu durum artık normal bir rekabetten çıkmış durumda. Çin yal­nızca çelik ihraç etmiyor; kendi kapasite fazlası­nı dünyanın geri kalanına ihraç ediyor. Nitekim küresel çelikte kapasite fazlası 2025 yılında 640 milyon tona ulaştı ve 2028’de 745 milyon tona çı­kabilir. Yani dünya daha fazla çeliğe ihtiyaç duy­madan daha fazla çelik üretmeye hazırlanıyor. Bu denklem sürdürülebilir değil.

Amerika’dan duvar, Avrupa’dan ise korku yükseliyor

ABD’ye göre çelik yalnızca ticari bir ürün de­ğil, aynı zamanda ulusal güvenlik meselesi. Bu nedenle Amerikan yaklaşımının özeti oldukça........

© Dünya