Türkiye 1 Temmuz itibarıyla depozi­to sisteminde yeni bir döneme geçti. Plastik, cam ve alüminyum içecek amba­lajlarını iade eden vatandaşlara ambalaj başına 1 TL teşvik verilecek. Şişe maki­neye girecek, sistem ambalajı tanıyacak, vatandaş iade bedelini alacak. Basit, an­laşılır, uygulanabilir bir mekanizma.

Kaynağında ayrıştırılması, ambalajların ekonomiye geri kazandırılması ve tüketi­cinin sürece dâhil edilmesi çevre politikası açısından son derece önemli. Yıllardır ko­nuşulan, ertelenen, pilot uygulamalarla sı­nırlı kalan bir sistemin ülke geneline yayıl­ması elbette değerli.

Bir plastik şişenin doğaya, denize, dere yatağına ya da çöp sahasına gitmek yerine yeniden sisteme dönmesi, küçümsenecek bir kazanım değil. Ama burada şu soruyu da sormak gerekiyor: Çevre politikası, vatan­daşın şişeyi makineye atmasıyla mı başlar ve orada mı biter?

Şişeyi değil, zinciri konuşmak önemli

Depozito sistemi bireye net bir görev ve­riyor. Aldığın ambalajı çöpe atma, sisteme geri ver. Bu, açık ve ölçülebilir bir sorumlu­luk. Fakat plastik meselesi yalnızca tüke­ticinin elindeki son şişeden ibaret değil. O şişe üretilmeden önce başlayan, rafta çoğa­lan, kampanyalarla hızlanan, tüketim alış­kanlıklarıyla büyüyen, atık yönetimiyle de­vam eden ve kimi zaman sınır aşan bir eko­nomi var.

Bu........

© Dünya