Reuters haberine göre Yapay Zekâ için yalnızca Kuzey Amerika’daki veri mer­kezleri, 2025’te yaklaşık 1 trilyon litre su kullandı. Bu miktar kabaca New York ken­tinin yıllık su talebine denk. Üstelik sorun sadece toplam tüketim de değil.

Şirketle­rin yayımladığı sürdürülebilirlik raporları çoğu zaman eksik, parçalı ve saha bazında yetersiz. Google sahip olduğu ve kiraladı­ğı sahaları bildiriyor ama üçüncü taraf iş­letilenleri kapsam dışı bırakabiliyor. Ama­zon ve Microsoft ise toplam su kullanımını açıklasa da bunu saha düzeyinde ayrıştır­mıyor. Bu yüzden “yeşil teknoloji” cümle­si bazen gerçek bir iyileşmeyi değil, iyi pa­ketlenmiş bir belirsizliği tarif ediyor. Yapay zekâ çağının en rahatsız edici tarafı tam bu­rada başlıyor. Sektör kendisini hep sonuçla­rı üzerinden anlatıyor: daha hızlı arama, da­ha verimli üretim, daha akıllı yazılım, daha düşük maliyet, daha güçlü rekabet.

Madalyonun öteki yüzünde enerji rejimi var

Oysa yapay zekâ, su istiyor, elektrik is­tiyor, arazi istiyor, soğutma istiyor, iletim hattı istiyor. Ve bütün bu altyapı büyürken kamuoyuna anlatılan hikâye hâlâ neredeyse bütünüyle soyut bir ilerleme hikâyesi. Tek­noloji şirketleri geleceği satıyor; ama o gele­ceğin belediye suyu, yerel şebeke ve bölge­sel kaynak baskısı gibi son derece dünyevi maliyetleri çoğu zaman dipte........

© Dünya