İki milyar ümmet iki milyon Gazze’ye sahip çıkamadık…
Kelimeler yaşananları anlatmaya yetmiyor artık. İzlemeye bile dayanamadığımız görüntüler karşısında cümleler insanın boğazında düğümleniyor.
Önceki gün 10 aylık bir bebek soğuktan donarak can verdi. Bu son soğuklarla birlikte can veren ikinci bebek!
Dün de Nasır Hastanesinin yoğun bakım ünitesini füzelerle vuran terörist israil, görevi başındaki cerrah bir doktor, bir çocuk toplamda en az 6 insanı katletti!
Bir an için gözlerinizi kapatın ve kendinizi Gazze’de yaşayan bir insan olarak hayal edin…
Hayali bile ürkütüyor insanı değil mi?
Dünyanın her yerinde akşam olduğunda mutfaklarda tencere kaynar, sofralar kurulur. Çocuklar okul çantalarını kapının yanına bırakır, babalar işten döner, anneler “hadi yavrum, elini yüzünü yıka gel” diye seslenir. İnsanlar gezer, güler, yarınları planlar. Hayat, her yerde olduğu gibi, sıradan ve güzel bir döngüyle akar.
Gazze’de ise o döngü uzunca bir zamandır dönmüyor.
Terörist israilin iki yıllık soykırımının ardından harap olmuş şehirde ne başlarını sokacak güvenli bir çadır ne de karınlarını doyuracak bir kap yemek bulmak imkansız gibi bir şey…
Açlıktan ağlayan çocuklarına bir parça ekmek bulamamanın, üşüyen minicik bedenlerini ısıtamamanın ızdırabıyla sağa sola koşuşturan ana babaların omuzlarındaki ağır yük dağları un ufak eder cinsten.
30 bine yakın çocuğun açlıktan dolayı fonksiyon bozuklukları gösterdiği halleri karşısındaki çaresizliğimize mi ağlayalım?..
Saldırılarda yaralananların ilaç ve tıbbi eksiklikten kaynaklı vücut fonksiyonlarını kaybederek engelli kalmalarına sebep sınır kapılarını açtıramamanın zilletine mi yanalım?
Gazze’deki insanlık dışı siyonist ablukayı kıramamak artık sadece devletlerin acizliği değil; bu, tüm insanlığın sorunu haline gelmiştir.
Sözde bir ateşkes devrede olduğu için saldırılarını yavaşlatılmış soykırım politikasıyla sürdüren........
