Bir önceki köşe yazımda demokrasinin tanımı ve bir miktar da olumlu yönlerini anlatmaya çalışmıştım. Bu hafta da biraz da olumlu yönlerinin yanında olumsuz yönlerine değineceğim. Demokrasi, insanlara yönetimde yapılan hataları düzeltme olanağı tanıması bakımından, en erdemli yönetim biçimi şeklinde tanımlanmıştır. Mevcut siyasal sistemler arasında en çok demokrasinin tercih edilmesi, onun yalnızca hataları düzeltme olanağı sağlamasından mı kaynaklanmaktadır, sorusunu da sormamız gerekir. Felsefe açısından, demokrasinin doğasını ve değerini sorgulamamız da haliyle kaçınılmaz hâle gelir. Kendi kaderlerini belirleme hakkına sahip bireyler, toplumlar ve devletler gerçekten kendi fıtrat, kültür ve inançlarına uygun idareciler seçme, kanun yapma, yasalar çıkarma ve uygulama gibi hususlarda haklarını kullanabiliyorlar mı?

Demokrasinin teoride, her ne kadar insanların bağımsızlık, özgüven, tartışma kültürünü benimseme, başka bireylerin hak ve özgürlüklerini gözetme gibi pek çok erdemi geliştirme olanağının sağlandığı bir yönetim biçimi olarak lanse ettirilmişse de pratikte bunun böyle olmadığının birçok örneği vardır. Demokrasiye etik ve ahlaki açıdan bakacak olursak, insanın toplum içinde özgür iradesi doğrultusunda kararlar alıp kararlarını uygulamaya geçirebildiği, sorumluluklarıyla yüzleşebildiği biricik siyasal sistem(!) şeklinde lanse ettirilse de pratikte bunun hiç de böyle olmadığı, işine gelmedi mi, siyasal iktidarların elinde yeri geldikçe helvadan bir puta dönüştüğü ve afiyetle mideye indirildiğini de unutmamak gerekir.

Kendi otoritelerini tanımayan ve hizmet etmeyen rejimler için gerekirse ara verilebileceğini, ortadan kaldırılabileceğinin en bariz örneğini 28 Şubat sürecinde yaşadık. İslam dünyasında seçimle iktidara gelen partilerin başına cunta rejiminin eliyle ne tür........

© Doğruhaber