“Küçük kız, evlerinin sokağında arkadaşlarıyla neşeyle oynuyordu. Arkadaşlarından ayrılıp eve doğru yönelmişken, birdenbire karşısına kocaman bir köpek çıkmıştı. Köpek havlayarak üstüne geliyordu. Ne yapacağını şaşırmış bir vaziyette, can havliyle bir duvarın dibine sığındı. Olanca gücüyle bağırıp feryat ediyordu. Ancak niyeyse ne onu duyan ne de yardımına koşan vardı. Adeta bir kâbusun içindeydi. Gözyaşları sicim gibi boşalıyordu.

Az ötede bir adam: “Korkma, korkma, bir şey yapmaz.” Diyordu.

Ama demesi kolaydı. Korku tüm hücrelerine yayılmıştı.

Artık köpek iki ayağının üzerine doğrulmuş ve küçük kızla göz göze gelmişlerdi. Bu, yıllarca unutamayacağı bir bakışmaydı.

O sırada son kez çırpındı… Şoka girmişti. Öyle ki, çırpınırken eli park hâlindeki bir araca şiddetle çarptı. Bileğini kırmıştı.

Sonrasını çok da hatırlamıyordu. Ne olmuştu? Köpek nasıl durmuştu? Eve nasıl gelmişti?

Hafızasındaki kareler bulanıktı.

Elbette bu olay orada bitmemişti. Uzunca bir süre kolu alçıda kaldı. Gördüğü kâbuslar da cabasıydı. Artık nerede bir köpek sesi duysa veya bir köpek görse, istemsiz bir şekilde korku sarmalına girip, panik oluyordu.

Ailece zor günler geçiriyorlardı...

Ama bir gün yaşadıkları bir olay, onlar için tam bir kara mizah örneğiydi.

Sahilde yürüyüşe çıkmışlardı.........

© Doğruhaber