Duydum ki; artık kapını her çalana açmıyor, her gülümseyene gönül sofranda yer vermiyormuşsun. İyi yapmışsın. Çünkü insanın evi kalbidir ve o evin anahtarını rastgele ellere teslim etmek, kendi huzuruna ihanetmiş; bunu geç de olsa fark etmişsin.

Duydum ki; sessizliğin diliyle konuşmaya başlamışsın. Eskiden kendini anlatmak için kurduğun o uzun, yorucu cümleleri bir kenara bırakmışsın. Haklısın; seni anlamak istemeyene bin kelime bir yük, anlamak isteyene ise tek bir bakış yetermiş. İnsanlar söylediklerini değil, sadece işlerine geleni duyarmış; sen bu gürültüden çekilerek en büyük çığlığı atmışsın.

Duydum ki; "Hayır" demenin o iyileştirici gücüyle tanışmışsın. Başkalarını memnun etme telaşının, kendi ruhunu nasıl da lime lime ettiğini görmüşsün. Meğer nezaket dediğimiz şey, başkasına kalkan olurken kendine sapladığın bir ok olmamalıymış. Kimseye "ayıp olmasın" diye kendine "yazık etmemeyi" öğrenmişsin.

Duydum ki;........

© Doğruhaber